#01991 Eerst Eten

‘Ein Kaffee bitte. Mit zwei Zucker.’

‘Euh yes, and for me the grose cola and the wienerschnitzel. Met french fries and mayonais.’

‘Thijs, ik wil een wereld waarin ik iemand gewoon op een chille manier kan vragen of hij of zij even een nachtje samen wil doorbrengen, zonder het door een megafoon te hoeven roepen en eerst een boa te moeten bellen om te vragen of het allemaal wel oké is.

Ik wil een wereld waarin ik in mijn eentje zomaar een café in kan stappen en mensen kan ontmoeten. Ik wil dan niet van tevoren reserveren. Ik wil dan niet dat mijn gezondheid gecheckt wordt. Ik wil dan niet mijn handen desinfecteren. Ik wil dan geen looplijnen volgen. Ik wil dan niet mijn naam en nummer op een papiertje schrijven. Ik wil dan geen QR-code scannen. Ik wil dan naast me een andere lul zien op de plee. Ik wil dan dansen. Ik wil dan ieders lach kunnen zien. Ik wil dan geen plexiglas boven de bar. Ik wil dan dat niemand wordt tegengehouden bij de deur. Ik wil dan dat het na middernacht open blijft.

Ik wil de glazen horen klinken. Ik wil niet de geur van zeep maar de smaak van stront aan mijn vingers.’

‘Daar zeg je nogal wat.’

‘Tsja, noem het ouderwets. Komt nooit meer terug. Ça ne veut plus rien dire du tout.’