#01996 Nieuwe Knoppen

‘Thijs, waar is in godsnaam de jeugd van tegenwoordig? Waarom hoor of zie ik ze niet? Laten ze dit nu echt allemaal zomaar gebeuren?

Is er in deze eeuw dan niemand geboren die logisch na kan denken en beseft dat zijn hele toekomst voor zijn voeten wordt weggemaaid? Niemand die beseft dat je niet altijd het goede doet als je maar braaf blijft doen wat er van je gevraagd wordt? Wanneer worden ze nou eens wakker? Godverdomme, dit krijg je er nou van als je maar op onderwijs blijft bezuinigen.

Is er dan niemand van rond de twintig die de ballen heeft om het hardop te zeggen, dat je dor hout niet kan redden door vergif op de nieuwe knoppen te spuiten? Dat het dorre hout de beschutting van nieuwe takken nog zal missen als het straks weer wat harder gaat waaien? En dat het nergens op slaat om ondertussen andere oude takken ook maar hulpeloos af te laten sterven, terwijl daar nog voldoende levenssappen door stromen als je ze maar een beetje water blijft geven?

Die Zweden hebben toen het zonnetje scheen gewoon hun gang kunnen gaan en je zult zien dat die tweede golf daar helemaal niet meer komt. Maar nee, in Nederland moeten we zonodig wachten op de winter, samen op onze knieën biddend dat het vaccin er maar snel mag komen. En dus hoeft het virus niet te vechten tegen het immuunsysteem van dappere jongeren en sterkeren in de zomer, maar tegen het immuunsysteem van bange ouderen en zwakkeren in de winter. Tel uit je winst.

En dat allemaal omdat alle jongeren te bang waren om zelf misschien eventjes een beetje ziek te worden, niet eens de kans kregen elkaar te ontmoeten en te laf waren om hun bek open te trekken of een boete te krijgen. Want ze wilden zo graag solidair zijn. Snappen ze dan niet dat niets zo onsolidair is als gedwongen solidariteit? Dat daar uiteindelijk geen enkele partij bij gebaat is?

Moeten wij maar solidair blijven met die ouderen, terwijl zij eigenlijk veel rijker zijn en lekker onder het zonnetje in de tuinen van hun ruime villa’s zitten te genieten van heerlijke maaltijden met een goed wijntje? En wij maar werken zeker? Wordt het niet eens tijd om drastische hervormingen te eisen? Of blijven we maar lijdzaam toezien hoe ze al onze pensioenpotten leeg lopen te vreten en geven we ze andermaal carte blanche om van onze creditcard nieuwe leningen af te sluiten?

Ik zeg steeds wij Thijs, maar ik weet ook wel dat ik inmiddels niet meer tot de jongeren behoor. Ik mag dan misschien nog jong van geest zijn en het huidje hebben van een verse nectarine, maar ik voel aan mijn botten ook wel dat ik een dagje ouder word. Sterker nog, als ik mijn vader moet geloven ben ik al over de helft van mijn leven.

Als er echter onder degenen die jonger zijn dan ik echt niemand meer is die zijn waffel open durft te trekken, dan zit er volgens mij niks anders op. Dan kunnen ze het krijgen ook.

Ik houd mijn bek dus niet meer zoals je merkt. En ik ga het allemaal opschrijven ook. Ik zal doorgaan, telkens als we stil staan, hoe wanhopig ze me ook zullen smeken om niet meer mee te doen. Ik weet dat ik er niet populair mee zal worden, maar het kan me geen flikker meer schelen. Als ik om me heen kijk krijg ik steeds meer het gevoel dat ik de laatste ben die zich totaal onafhankelijk op durft te stellen. Iedereen is bang voor zijn reputatie, bang om misschien zijn relatie, baan of vrienden te verliezen. Ik walg ervan. Wat een lafaards, allemaal!

Mij mag je cancelen zoveel je wilt. Ik zal altijd weer blijven opduiken. Ik schreeuw door alle muren heen, al stoppen ze me godverdomme in een isoleercel met een dwangbuis aan. Ik stamp stug door, ook als niemand me meer volgen wil. Ik heb geen likes nodig om te weten dat ik op het goede pad zit. Ik ben terug en ze doen het er maar mee.

De jonge jongeren daarentegen hebben zich andermaal door een stelletje manipulerende babyboomers bang laten maken en blijken bereid om zonder limiet voor onbepaalde tijd de schuld op zich te nemen. Ze knikken er schaapachtig bij en ze kijken ernaar. De laatste maanden van hun middelbare school hebben ze thuis met hun ouders op hun lip doorgebracht. Het eindexamen hebben ze niet kunnen maken en dus hebben ze maar een waardeloos diplomaatje opgestuurd gekregen. Het eindexamenfeestje mocht niet doorgaan. De vakantie naar Lloret de Mar hebben ze moeten laten schieten. De hele zomer werden ze in de gaten gehouden en golden er tientallen bizarre regels, die allemaal op hetzelfde neerkomen: als het maar niet gezellig wordt.

De introductieweek in hun nieuwe stad wordt nu ook gecanceld. Dan kunnen ze straks via een zoommeeting gaan hospiteren voor een huis waar ze in hun eigen kleine kamer opgesloten moeten blijven zitten, de douche na gebruik moeten desinfecteren en drie keer per week een stelletje boa’s aan de deur krijgen. Ze kunnen nog wel lid worden, maar de ontgroening van de studentenvereniging zal afgelast worden, waardoor ze voor altijd te boek zullen blijven staan als de sukkels die zomaar naar binnen konden wandelen zonder er een week lang voor te moeten zoemen. En dan kunnen ze zich daarna in gaan schrijven voor de loting die gaat bepalen welke tien eerstejaars er op welke dag naar binnen mogen op de sociëteit, alwaar ze na het volgen van de looplijnen zittend op gepaste afstand van elkaar een biertje kunnen drinken, zonder liederen te zingen want dan hoort de politie het. Gelukkig gaat de club wel weer om tien uur dicht, zodat ze de volgende dag scherp genoeg zijn om het van tevoren opgenomen hoorcollege van een professor met onderliggend lijden op MS Teams te kunnen volgen.

Welkom in het nieuwe normaal jeugd van tegenwoordig. Wen er maar aan. Leuker wordt het niet.

Wanneer staat er nou iemand van ze op Thijs? En dan bedoel ik niet één van die influencers die iedere dag weer met een zonnebril of naveltruitje van een ander merk op de foto gaan omdat ze die gratis opgestuurd hebben gekregen, maar een echt iemand. Iemand die nog avonturen heeft beleefd in plaats van alleen maar vooraf geplande experiences, iemand die rekensommen onder de duizend nog uit het hoofd doet, iemand die voor een reis niet gaat checken of ie wel verzekerd is, iemand die nog weet wat een kofschip is, iemand die weet dat het leven vol verrassingen en gevaren zit en dat juist dat het de moeite waard maakt.

Niet iemand die na een val van het klimrek zonder scherpe hoeken middenin de woonwijk op een kussen van rubbertegels viel en dan thuis ging uithuilen terwijl moeder een kopje melk met honing opwarmde, maar iemand die na een val uit de hoogste boom in het donkere bos een paar grote takken wegkopte voordat hij op zijn kin terecht kwam en helemaal onder de bloedvlekken op een opgevoerde skelter naar huis reed om daar voor vader bier te halen en er nog een paar ferme tikken bij te krijgen.

Zijn ze er nog denk jij? Of bestaan ze gewoon echt niet meer en zitten ze allemaal de hele dag op een schermpje te kijken of ze er weer een like bij hebben?

Ongetwijfeld zullen ze straks na de zomer helemaal misselijk zijn van alle maatregelen, maar als je niet uitkijkt zullen ze zich dan godverdomme nog laten vertegenwoordigen door Famke Louise of zo. En dan zetten ze die in een talkshow naast een of andere Aboutaleb en tegenover iemand die uit eerste hand kan vertellen hoe vreselijk zwaar de mensen op de IC het wel niet hebben. Moet jij eens kijken hoe gauw ze bijdraait. En hoe snel ze na de uitzending een bericht op haar Instagram zal knallen om te proberen uit te leggen dat ze het toch allemaal niet zo bedoeld had. Please don’t unfollow me! Blijf mij liken ajb!!!

Alles om haar gezicht te redden. Want zo zijn ze. Totaal geen ruggengraat. Ze zijn opgegroeid in de wereld vol angst die begin deze eeuw met opzet gecreëerd is en daar plukken we nu de zure vruchten van. Ze laten zich om de haverklap shockeren en emotioneel chanteren en ze hebben het zelf maar niet door. Nee erger nog, ze zijn te bang om überhaupt nog ergens langer dan vijftien seconden over na te denken.

Deze conclusie had ik helaas al voor deze zelfverkozen crisis moeten trekken, maar ik vind het nu wel echt pijnlijk worden om te merken dat onze leeftijdgenoten er eigenlijk bijna allemaal precies hetzelfde aan toe zijn.

En deze generaties X, Y en Z gaan straks ons land verdedigen als er een keer een echte vijand op de stoep staat? Vergeet het. De letters zijn op. Er hoeft maar één Aziatisch figuur in een uniform bij ons over straat te banjeren en wij doen allemaal de gordijnen dicht en gaan in de kelder zitten. Totdat er een vaccin is.

Daar bellen we nog even de ene buurman, opdat hij gauw hetzelfde doet, en daarna bellen we snel de alarmcentrale om een of andere Annie die inmiddels al een pistool in haar nek heeft te melden dat de andere buurman tegen alle richtlijnen in toch zijn gras is gaan maaien.

Het Koningshuis neemt de eerste de beste privéjet naar een kuuroord in het buitenland, alwaar ze dezelfde dag nog onze kroonprinses zullen aanbieden aan het stinkende neefje van een of andere foute keizer. Want zo regelen wij dat hier. Totdat er een vaccin is.

Wat jij doet moet je uiteraard zelf weten, maar ik wil nu echt zo snel mogelijk besmet raken. Ik wil nu wel eens weten waar al die ophef over gaat. En dan ben ik komende winter tenminste lekker immuun en kan ik mijn moeder gewoon een lieve zoen blijven geven als ik haar zie.

Op een zaterdagavond halverwege augustus in Berlijn zal toch godverdomme nog wel een feest te vinden zijn?’