#02001 De Uitslag

Wat ik zo mooi vind aan beachvolleyballende wijven is dat je dan die tieten zo heen en weer ziet gaan.

Na de cirkel weer helemaal rond te hebben gelopen waren we terug in ons nieuwe thuis. Voor de tweede maal tijdens onze geweldige reis zonder bestemming waren we getuige van een snelle zonsondergang.

Er was al zoveel gebeurd, zoveel besproken, maar wat waren we er nu eigenlijk allemaal mee opgeschoten? Het lulde en het lulde maar en intussen raakten we al die frustratie maar niet kwijt. Ook al konden we eigenlijk best wel gaan en staan waar we wilden, het voelde toch nog een beetje alsof we ergens in opgesloten zaten.

De avond bij BeachMitte was echter nog jong en zo ook de jongens en meisjes die na zaten te hijgen van een middagje sport met het witte zand in de bilnaad. Thijs en ik besloten na een voorzichtig potje pingpong volgass voor de Weizener te gaan. Dit was de vrijheid die we zochten. Een lekker zonnetje, goed bier, mooie mensen, een lach her en der, oogcontact, een kind dat met vuur speelt, een hele nacht nog voor de boeg. Kijkt ze nog?

Thijs kwam terug van effe naar de plee en had ineens gel in zijn haar.

‘Nou Thijs, zaterdagavond in Berlijn. Laat dat maar aan mij over!’

‘Oké maar dan niet weer meteen naar zo’n homotent hè.’

‘Een pluriform wederacceptabel gezelligheidsetablissement bedoel je? Nee is goed, laten we Zum Schmutzigen Hobby maar voor het één na laatst bewaren. We moeten in ieder geval naar Simon-Dach-Straße. Even kijken of bar Kptn nog overeind is en mijn tekening er nog op de plee staat.’

‘Hij heeft de uitslag gehad trouwens.’

‘Oh, en?’

‘Negatief.’

‘Leuk.’