#02003 Voor de Kijker Links

Klaarkomen is lekker, maar het geluid van metrodeuren die opengaan komt aardig in de buurt. In slechts een luttele seconde voel je alles loskomen.

Als je erin wilt zul je nog even moeten wachten. Ze moeten er eerst uit. Op het begin zul je denken dat het allemaal te langzaam gaat, maar op een gegeven moment zit de vaart erin. Voor je het weet is de weg vrij.

Ik stapte in en zag precies twee lege stoeltjes naast elkaar aan de overkant, alsof iedereen die stond al die tijd al aan ons had gedacht. Ik besloot dat dit één van de momenten was om Thijs te bedanken voor het regelen van deze vakantie en ging rechts naast de zwarte man zitten, voor de kijker links. Thijs had niet verwacht dat we, precies op het moment dat hij naast me wilde aanschuiven, al gingen rijden en belandde met de helft van zijn rechterbil op het linkerbovenbeen van het witte meisje naast hem. Een entschuldigung was genoeg.

Met mijn hoofd schuin naar achteren zag ik Berlijn voorbijdenderen. Ik voelde het eindelijk weer. Ik was op weg. Ik ging eindelijk weer een avond tegemoet waarvan het einde slechts in de sterren geschreven stond.

De eerste halte die we passeerden was Oranienburgerstraße. De deuren bliezen zich open. Er stapten slechts drie mensen uit onze wagon uit, er kwamen er twaalf bij. Mijn oog viel op de slanke jongen met het zwarte haar en de volle lippen. Ik twijfelde of hem nog niets verteld was, maar aan zijn soepele bewegingen te zien was hij ook niet blind. Hij wist het blijkbaar gewoon beter.

Onverschrokken plofte hij als eerste neer op het enige stoeltje dat vrijgekomen was, recht tegenover mij. Niemand leek hem aandacht te schenken, behalve ik. Ik keek hem recht in de ogen. Hij zag het, bleef mij recht in de ogen aankijken en voorzag met zijn tong zijn lippen van wat extra vocht.

Ik wilde mijn immer succesvolle glimlach tevoorschijn toveren, maar besefte dat ik hem kwijt was.

Wat dacht hij? Dat ik hem aankeek om hem te corrigeren? Dat ook ik bang was?

Wat moest ik doen? Kon ik mijn masker nu nog afzetten? Zou ík dan wel ineens door iedereen bekeken worden? Was dit het statement waar Berlijn überhaupt op zat te wachten nu?

Maar wat anders? Kon de jongen mijn ogen lezen, of dacht hij al dat ik er echt één van hen was? Kon ik nu nog wel proberen om dat te veranderen, of zou dat alleen maar laffer zijn? Had ik eigenlijk nog iets te kiezen?